Een niet-nu-mama

“Nee, niet nu. Mama is druk met de boodschappen.” Of de fellere variant: “Nee, niet nu. Ga maar zelf spelen, ik ben bezig!” Laat ik voorop stellen dat iedereen zijn eigen opvoeding bepaald. Zijn eigen idealen heeft en zijn eigen grenzen stelt, maar voor ons geldt dat bovenstaande ‘niet-nu’-zinnen niet gebruikt worden in huis. Niet op die toon in ieder geval.

Uitleggen en de tijd nemen

Al voor de zwangerschap bespraken Joost en ik dingen voor ‘later als we papa en mama zijn’. De gillende moeders in de supermarkt of vaders en moeders die midden op straat hun kind aan de capuchon omver trekken, gaven vaak aanleiding tot zo’n gesprekje. Ja, ook ik zeg vaak zat dat Olivia even moet wachten of dat mama even bezig is. Ik pak het aan op een manier die manlief en ik fijn vinden, de manier van het uitleggen en er de tijd voor nemen.

Mijnlevenalsmama | Spelen met eten

Als ik bijvoorbeeld de lunch sta te maken, hangt Olivia regelmatig aan mijn benen. Logisch, ze heeft honger. Ik til haar op en vertel wat ik aan het doen ben, laat haar meekijken en zet haar vervolgens weer terug bij een van haar speeltjes. Of ik buk, zeg haar dat mama even eten aan het maken is en dat we zo aan tafel gaan en reik haar vervolgens een speeltje aan. Zoals ik het noem: de afleidtechniek. 

Die werkt heel goed hier. Dochterlief een plastic bakje en lepel geven of haar eigen ‘snijplank’ in de vorm van een bordje en vork, zittend in de kinderstoel bij het aanrecht, werkt ook.

In de supermarkt geldt hetzelfde trouwens, want hoewel Olivia nog in het karretje zit en dus niet alle kanten op rent, laat ze al behoorlijk goed weten dat ze het er niet altijd mee eens is. Zo ook vorige week, toen ik even snel wat boodschapjes ging halen en het kouder was dan ik dacht. Ik had geen handschoentjes mee en (volgens mij) was dat de reden dat Olivia het nog voor de supermarkt op een huilen zette. Het arme kind. In de supermarkt heb ik meteen haar handjes verwarmd door ze in mijn handpalm warm te blazen, maar toch vond ze het nodig om halverwege ons shopavontuur verder te gaan huilen. Ik heb haar uitgelegd dat we nog yoghurt en kattenvoer moesten pakken en dan snel weer op de fiets naar huis zouden gaan. Ze snapt het waarschijnlijk niet, maar het feit dat ik de aandacht nam voor haar en het gehuil vervolgens negeerde, maar wel haar handje vasthield, was voldoende om nog voor de kassa te stoppen met huilen. Gelukkig. Een soort “Nee, niet nu. Mama is druk met de boodschappen.”, maar dan op mijn manier.

Koken in stapjes

Het maken van het avondeten, dat is wel altijd een dingetje. Olivia begint moe te worden, heeft al het speelgoed al een keer aangeraakt die dag en we hebben al een frisse neus gehaald. Ik wil graag dat het eten op tafel staat als Joost thuis komt, maar dochterlief vraagt ook extra aandacht rond dat tijdstip, dus ik kook in stapjes. Gedurende de hele dag. Het gebeurt dus regelmatig dat ik rond half tien ’s ochtends al aardappelen sta te schillen. Dan is het maar gedaan en heb ik er tijdens het ‘aandachtsuurtje’ geen omkijken meer naar. Of dat ik ‘even snel’ wortels schil en snijdt. Voor de volgende dag. Als Olivia lekker speelt, benut ik tijd in de keuken. En aan de keukentafel, achter mijn laptop. Of op de grond, naast mijn lieve meisje.

Natuurlijk verkeer ik in de luxepositie van veel thuis zijn, wat koken op mijn gemakje mogelijk maakt. Ik weet ook heus wel dat het moeilijk is om na een dag werken te koken met een kind dat aan je been hangt. Jengelt en zichzelf na een dag opvang niet meer weet te vermaken. Ik ervaar dat twee dagen per week. Die dagen eten wij dus pastasaus uit de diepvries of soep. Pan op het fornuis, inhoud erin, gasfornuis aanzetten en mijn aandacht op een jengelende Olivia richten. Het is even schipperen dat kleine uurtje wachten totdat papa thuis komt, maar gemakkelijk eten maakt het een stuk makkelijker, vind ik.

Advertentie