Over mij

Mijn leven als mama, tja .. is er nog een leven als niet-mama dan? Ik zou het niet weten, sterker nog: ik zou het niet willen! Ik (#Gwen #1985 #getrouwdmetJoost #moedervanOlivia #baasjevan2katten #omgevingUtrecht #vinexwijk #communicateer) denk dat ik een jaar of 10 was toen ik zeker wist: later word ik mama (ja, en model, zangeres, beroemd en ook – en vooral – kinderarts). Maar goed, met de jaren komt de wijsheid zullen we maar zeggen en hoewel ik nooit getwijfeld heb over mijn kinderwens, je gaat je op een bepaalde leeftijd toch ‘druk maken’: is het me (ons) wel gegeven, kinderen krijgen?

Het blijkt ons gegeven! Sterker nog: waar we vooraf dachten dat het wel een paar maandjes kon duren, was ik binnen twee maanden zwanger. Wat een geluk! En ook: wat een onzekerheid. Onzekerheid? Ja! Ik ben namelijk een controlfreak en als er iets is waarbij je niets in de hand hebt, dan is het wel een zwangerschap (en ja ik weet inmiddels ook: met een kindje lopen dingen niet altijd zoals je wilt). De eerste weken – als je nog geen leven voelt, de verandering van je lichaam,  de ontwikkeling van de baby .. Goed, om een lang verhaal kort te maken: na een vrij gemakkelijke zwangerschap (met de nodige ongemakken), is op 11 oktober 2012 Olivia geboren.

Eigenwijs meisje

Vanaf 20 weken zwangerschap wisten we dat we een meisje zouden krijgen, maar daar is hij weer – de onzekerheid. Alle echo’s daarna heb ik steeds weer gevraagd: is het nog steeds een meisje? En het allereerste dat ik zei toen de gynaecoloog haar uit mijn buik haalde was “Het is echt een meisje!” Gevolgd door: “Maar ze huilt nog niet?!” Dit laatste zorgde ervoor dat de verpleegkundige, direct nadat ze Olivia warm gewreven hadden in een apart kamertje in de OK, me meteen kwam geruststellen en vertelde dat ze een goed volume had. En dat heeft ze nog steeds. Vooral als dochterlief het ergens niet mee eens is.

Huh, de OK? Ik zie het nog steeds als een extra ‘teken’ dat ik echt geen controle heb over zo’n wonder als een zwangerschap. Olivia draaide rond 30 weken in stuit. En bleef in stuit liggen. Ondanks de draaipoging van de gynaecoloog. Maar goed, het positieve was: we hebben een keizersnede gepland, ja inderdaad: gepland! En dat past dan weer prima bij Gwen de Controlfreak. Dan loop je dus ’s ochtends samen, met logeerspullen en een maxi-cosi, het ziekenhuis in en weet je dat de OK gepland staat om 11.20 en dat het dan ongeveer een kwartiertje duurt voordat de baby geboren is. Uiteindelijk is ze pas om 12.15 geboren trouwens, de gynaecoloog hield zich niet aan mijn planning.

I love being a mom

En dan ben je dus moeder. Wat een immens gevoel, wat een geluk! Ik dacht tijdens mijn zwangerschap dat ik echt al wel een band had met onze dochter en al zoveel van haar hield als mogelijk en natuurlijk, dat was ook zo. Op dat moment. Maar het gevoel na de geboorte, dat elke dag nog groeit, dat is zo ontzettend veel groter. Dus vandaar: mijn leven als mama. Mama ben ik vanaf nu altijd, 24/7. Zelfs als ik mijn andere ‘rollen’ vervul (partner, vriendin, dochter, zus, collega, noem maar op), doe ik dat als mama. En echt, ik zou niet anders willen, ik zou niet anders meer kunnen. I love being a mom!

Dit houdt niet in dat ik alleen maar verhalen over het moederschap schrijf, want ook al is het een continue job, soms zijn andere dingen ook het beschrijven waard. Correctie trouwens, job. Moeder zijn is in mijn ogen geen job, het is een way of life. Een way of life waar we zelf voor gekozen hebben. Die we elke dag (en nacht) weer zo goed mogelijk proberen in te vullen, die continu voor nieuwe uitdagingen zorgt en zo ontzettend veel liefde en voldoening geeft. Een ‘job’ waar ik alles, maar dan ook echt alles voor zou laten vallen. Als m’n kindje maar gelukkig is.

En dan nog dit

De controlfreak in me is zeker de helft gekrompen, geen idee waar die zich genesteld heeft en of hij ooit nog terugkomt. Als Olivia wakker is, draait alles om haar. Ben ik bezig met iets en wil Olivia aandacht of gewoon even drinken? Dan laat ik de boel de boel, nestel ik me op de bank en geniet van ons momentje. Kinderarts ben ik trouwens nooit geworden, gelukkig maar, want anders was ik nooit gaan schrijven. Denk ik. Veel leesplezier!