Een baby is makkelijker

Manlief en ik zijn het er roerend over eens: een baby is zoveel makkelijker dan een dreumes. En met baby bedoel ik voor het gemak tot een maand of 7, 8, toen in Olivia’s geval het tijgeren begon. Waarvan de eerste 4, 5 maanden trouwens helemaal een koekkie waren. Echt waar, bij ons wel.

Natuurlijk, het is een beetje zoeken in het begin. Wanneer je net een soort dagritme hebt, verandert je baby het ritme weer en het krampjesuurtje de eerste maanden, dat altijd langer dan een uur duurt, is vermoeiend. Maar lang niet zo vermoeiend als een dreumes kan zijn. Om nog maar te zwijgen over het gemak om de deur uit te gaan met een kleine baby.

Joost en ik hebben een opsomming gemaakt van dingen die wij makkelijker vonden toen Olivia nog een baby was, lees je mee?

  • ’s avonds na het eten boodschappen doen, zolang ze maar net gedronken had sliep ze gewoon in de maxicosi;
  • nog even snel voor het eten boodschappen doen was ook geen probleem trouwens, en daarna met boodschappen en al een eettentje induiken ook niet, Olivia sliep (mits ‘afgetankt’, wat ook gewoon in dat eettentje kon indien nodig) wel;
  • je huis opgeruimd houden (toen dochterlief meer op het speelkleed lag dan in de box, bleven de drie speeltjes gewoon netjes bij haar op het kleed liggen);
  • snel de deur uit lopen voor een wandeling of boodschap (inmiddels wil Olivia zelf haar jas en schoenen aan doen en ben je dus een stuk langer bezig, om over het zelf aan de hand lopen naar de schuur om de fiets te pakken nog maar te zwijngen);
  • eten op de bank (we hebben het heus wel een keer gedaan hoor, de kinderstoel bij de bank geschoven, maar dat voelde toch verkeerd en opvoedkundig onverantwoord);
  • sowieso eten op het moment dat je zelf wilt, een dreumes heeft nu eenmaal op bepaalde tijdstippen honger of moet lunchen voor het slapen;
  • ’s avonds na het eten uitbuiken (dochterlief lag op onze buik, in de box of al lekker in bed, badderen kon ergens tussendoor de op dag en hoefde niet perse aan het einde van de dag – nu wel, want direct na het badderen heeft ze zich zo weer vies gemaakt);
  • uitslapen, want Olivia sliep na de eerste voeding, en soms zelfs ook de tweede voeding, gewoon verder tussen ons in;
  • dochterlief in slaap krijgen in het campingbedje (hoewel we dit vanaf het begin gedaan hebben, vind ze vreemde ruimtes nu een stuk minder tof dan toen ze nog wat kleiner was);
  • bedenken wat we gaan eten de hele week, Olivia ‘moet’ immers mee kunnen eten, omdat we dat belangrijk vinden (nasi kan niet te pittig zijn, pasta eet ze sowieso amper, maar een te natte pasta is zooitechnisch geen goed plan);
  • lang met de auto of het openbaar vervoer reizen (Olivia sliep gewoon in plaats van dat ze geëntertaind moet worden en het na een tijdje zat is en gaat jengelen of krijsen);
  • televisiekijken tijdens het eten (dat vinden wij nu eenmaal niet bij een goede opvoeding horen, maar toen dochterlief klein was had ze dit toch niet door);
  • je hoeft dingen niet uit te leggen, je doet het gewoon (bij wijze van spreken dan);
  • het huishouden kon veel gemakkelijker tussendoor, om een voorbeeld te noemen konden we snel stofzuigen als Olivia sliep en schrikt ze hier inmiddels wakker van of kun je de vaatwasser niet uitruimen zonder een helpende hand;
  • na het ‘eten’ van een baby is het alleen een kwestie van een boertje laten, in plaats van natte doekjes en het veger en blik tevoorschijn halen;
  • je kunt ‘even snel’ een winkel in lopen met een baby op je arm, zonder dat deze zelf van alles uit de schappen wil pakken;
  • sowieso is een baby veel gemakkelijker te tillen dan een dreumes en zou ik graag nog met de maxicosi en het onderstel van de wandelwagen op pad willen kunnen (toegegeven, het ontbreken van een auto staat deze actie ook in de weg);
  • een huilende baby-Olivia is goed te troosten omdat het vaak krampjes, een boertje of lichaamscontact betrof, een dreumes-Olivia huilt omdat ze haar zin niet krijgt of dingen niet snel genoeg gaan: dit gekrijs is niet te troosten.

Als we er langer over nadenken schieten ons ongetwijfeld nog meer dingen te binnen en ik ben me ervan bewust dat Olivia een heel makkelijke baby was. Daarnaast ‘liep’ alles ook gewoon meteen gemakkelijk bij ons in huis en hebben we amper moeten wennen aan het ouderschap. Een echte roze wolk. En nog steeds, alleen vraagt een dreumes en straks peuter opvallend meer aanpassingsvermogen. Vinden wij.