Antibiotica

Twee weken geleden in Lief Dagboek schreef ik er al over: Olivia kreeg een antibioticakuur voorgeschreven. En omdat er sprake was van een mogelijke longontsteking hadden Joost en ik geen keus: die kuur gingen we geven. Dochterlief moest immers beter worden.

Geen voorstander

Antibiotica is een fijn medicijn als het lichaam een bacterie zelf niet uitgeroeid krijgt. Bij virussen werkt het niet. En, bacteriën kunnen bij veelvuldig gebruik van antibiotica resistent worden. Hoewel artsen zeggen terughoudend te zijn in het geven van een antibioticakuur, vind ik toch dat het woord al snel valt als je op consult bent. Zo heb ik toen ik zwanger was een keer in de spreekkamer gezeten voor wat ik dacht dat een blaasontsteking was. Mijn urine werd gecheckt, het was geen blaasontsteking. Maar omdat de verloskundige ook niet bijzonders kon vinden en ik toch pijnlijke steken had (die niet bij mijn bekkenpijn hoorden), noemde de huisarts een lichte antibioticakuur. Het kon immers een ontsteking zijn. Ik heb bedankt. Liever geen troep in mijn lichaam en al helemaal niet nu ik Olivia bij me droeg. Ik zat de pijn wel uit. En zo geschiedde, na een week was ik weer fit. Wat het was? Geen idee.

Joost en ik zijn geen voorstander van antibiotica, maar toen Olivia nog geen 3 maanden oud was en al bijna een week kampte met een nare oorontsteking en bijbehorende huilbuien en slapeloze nachten (ook voor ons dus), vonden we dit de beste oplossing. Een kuur van 5 dagen, 2x per dag. De eerste dag ging goed, de bacteriën leken meteen goed te reageren op de kuur, want Olivia werd rustiger. Halverwege dag twee weigerde dochterlief te drinken. Ze was nog geen 3 maanden, dus kreeg nog volledige borstvoeding. Alles hebben we geprobeerd, van afgekolfde melk in een flesje, beker, via een rietje, met een cupje, spuitje, tot de borst aanbieden in de meest uiteenlopende houdingen en op verschillende plekken (bank, stoel, douche, bed). Olivia dronk niet. Elk potentieel drinkmoment eindigde in een flinke huilpartij en een overstrekte baby. Als klap op de vuurpijl kreeg ze hele kapotte billetjes van de diarree. Een bekende bijwerking van antibiotica. Op dat drie ben ik weer langs de huisarts gegaan. Olivia klonk inmiddels schor en ondanks de natte luiers had ze al meer dan 24 niets gedronken, we wilden de kuur stoppen. Gelukkig was de huisarts het met ons eens en zijn we halverwege dag 3 met de 5-daagse kuur gestopt. ’s Avonds, op wat dag 4 zou zijn, dronk ze (met veel geduld van mijn kant en onze stemmen die haar moed ik praatten) weer. Geen vuiltje aan de lucht. Manlief en ik zworen antibiotica in niet levensbedreigende situaties af. Olivia werd er misschien iets minder ziek van, maar niet drinken is geen optie.

Mogelijke longonsteking

Toen dochterlief ruim twee weken geleden goed ziek was, besloten we langs de huisarts te gaan. Vooraf bespraken Joost en ik de mogelijkheden. De aanleiding van het huisartsenbezoek was het gepiep en geborrel bij haar longen, dus we wisten dat het woord antibiotica waarschijnlijk zou vallen. Joost zou de situatie van de vorige week aanhalen en vragen om een ander type kuur. En zo geschiede: we kregen een kuur met een andere naam en in plaats van vijf dagen 3x per dag, hoefden we Olivia maar 1x per dag, slechts drie dagen lang, het medicijn toe te dienen.

Het toedienen met een spuitje verliep beter dan de eerste keer, dus dat scheelde al. Ook werd Olivia langzaam beter, maar absoluut nog niet koortsvrij. Sterker nog: ze stopte met drinken donderdagmiddag (bijna direct na het toedienen van de 2e dosis antibiotica). Niet werkte, zodra er maar een glas, fles of borst met vocht in haar buurt kwam ging ze gillen. Met pijn en moeite hebben we donderdag wat spuitjes water naar binnengewerkt en heb ik haar ’s nachts een droomvoeding kunnen geven. Vrijdagmiddag begon ik me echter echt zorgen te maken. Olivia huilde zonder tranen en amper met geluid. Een droge keel, weinig speeksel en dus geen traanvocht. Een uitdrogingsverschijnsel. Joost belde de huisarts, die vertelde ons dat niet drinken door antibiotica geen bekende bijwerking is, maar dat als ze nog natte luiers produceerde we ons nog niet te veel zorgen hoefden te maken.

Ik schreef het al in het weekoverzicht: natte luiers maakte ze nog en toen ik zaterdagmiddag tijdens mijn lunch in de stad een foto van Joost kreeg met een drinken Olivia maakte mijn hart een sprongetje van blijdschap. Wederom meer dan 24 uur geen vocht. Door de antibioticakuur.

Misschien is ze wel misselijk?

Het is jaren geleden dat ik zelf een kuur gehad heb, maar een vriendin vertelde dat ze misselijk werd van haar kuur. Dat verklaarde waarom Olivia ook bijna niets wilde eten, maar wel droog brood en Goodie-koekjes. Die laatste zijn gemaakt van volkoren en gember en gember helpt tegen misselijkheid. Ik vind het goede theorie, ik houd hem erin. Toen ik een tijd terug zelf zo misselijk was dat alles er weer uit kwam, zelfs een slokje water, wilde ik ook liever niets drinken. Olivia spuugde trouwens niet, maar misschien juist omdat ze zelf zo goed wist dat ze niets wilde drinken en niets anders dan brood en koekjes wilde eten.

Bij een bacteriële infectie moet met antibiotica de koorts binnen 24 uur zakken, begreep ik later. Dat was niet gebeurd, Olivia was immers vrijdag pas weer koortsvrij en kreeg vanaf woensdag al antibiotica. Het was dus geen bacterie, maar een virus. Kortom: de antibiotica was niet nodig geweest. Maar goed, dat kan een huisarts van te voren ook niet weten.