Slaapzak vs. beddengoed

Olivia sliep vanaf dag 1 (oké, dag 3 want de eerste 2 dagen verbleven we nog in het ziekenhuis) in haar eigen ledikantje. Laag opgemaakt (natuurlijk) en met twee opgerolde handdoeken aan weerszijden. ‘Gewoon’ met een lakentje en dekentje en met een kruikje aan het voeteinde dat tussen de deken zat. De eerste weken stond het bedje aan ons voeteinde en toen ze 8,5 week oud was, is ze naar haar eigen kamertje verhuisd. In een slaapzak, in plaats van een opgemaakt bed.

Inbakeren, maar dan anders

Een bedje dat je opmaakt met een lakentje en een dekentje, ik wist niet beter. Ja, ik wist dat er slaapzakken bestonden, we hadden zelfs al een mouwloze slaapzak in maat 62/68 in huis gehaald. Ik was alleen in de vooronderstelling dat je slaapzakken pas ging gebruiken als het ‘echte baby’ eraf was, rond een maand of 3/4. Tot ik slaapzakjes in maat 50 bij de Hema zag hangen.

Olivia kreeg geen slaapzakje in een kleine maat, maar een nieuwe winterslaapzak in maat 62/68. Met mouwen. Na wat research online en het feit dat dochterlief moeite had met zelf in slaap vallen (lees: gewend was geraakt aan in slaap vallen aan de borst, 8 weken lang), deed ons kiezen voor de overstap van een opgemaakt bedje naar een slaapzak. Wat een zegen. Omdat de slaapzak zo dik was, bleven haar armpjes gestrekt, ze had immers de kracht nog niet om ze iets meer dan een klein beetje te buigen. Ze kon zichzelf dus niet wakker spartelen, dus het had bijna een zelfde soort effect als een Puckababy of inbakeren. Van dat laatste zijn Joost en ik geen voorstander (er zijn online allerlei voors- en tegens over te vinden, wij zijn gevallen voor de tegens) en de Puckababy vond ik, behalve duur, ook te veel weghebben van inbakeren. De winterslaapzak was voor ons een goede middenweg en de perfecte uitkomst.

Mijnlevenalsmama | Grote slaapzak

Elke keer rechttrekken

Zoals je hier al hebt kunnen lezen, ben ik nogal een neuroot. Elke keer als Olivia uit haar bed ging, moest ik het dus ook weer netjes opmaken. Een baby gaat bijna 10x per dag in- en uit bed in het begin, dus je begrijpt dat ik hier een dagtaak aan had. En het laag opmaken van een ledikantje is een crime. Het laken zat dubbelgevouwen (en dat moest uiteraard recht van mij), het dekentje ook. Er mocht geen te grote bobbel aan het voeteinde zitten, want dan lagen haar beentjes omhoog en tot slot wilde ik aan de zijkant dat je vanaf beiden kanten van het ledikantje hetzelfde ‘uitzicht’ had, dus dezelfde vouwstrepen. Tja, ieder z’n ding.

Het slaapzakje was dus niet alleen een zegen voor het in-slaap-val-gedrag van dochterlief, het was ook een onwijs eenvoudige oplossing voor mijn neurotische gedrag. Nu hoefde ik alleen de slaapzak maar recht in het midden van het bedje te leggen als ze eruit was.

Tot op de dag van vandaag

Olivia slaapt nog steeds in een slaapzak. Elke nacht. Zonder dekentje, met ‘alleen’ een romper, pyjama en slaapzak. En afgelopen zomer sliep ze in alleen een luier of een mouwloos rompertje, in haar slaapzakje. Sterker nog: toen het een keer zo warm op haar kamertje was dat we de slaapzak weg wilden laten, viel ze niet in slaap.

Mijnlevenalsmama | Slaapzak

Onze dochter is geen rustige slaper. Ze lijkt wat dat betreft een beetje op haar vader: kan midden in de nacht opeens overdwars liggen en is daarnaast ook een buikslaper. Liefst met de billen in de lucht, dat laatste doet Joost overigens niet. Een opgemaakt bedje, of het nu nog volgens de regels (want, een dekbedje mag officieel pas vanaf 2 jaar geloof ik) een laken en dekentje of een dekbed met overtrek is, in mijn hoofd zie ik Olivia stikken terwijl ze met haar hoofd aan haar voeteinde onder de deken ligt.

Voorlopig slaapt dochterlief dus nog in een slaapzak, ook al ritst ze hem tegenwoordig na haar middagslaapje open. ’s Nachts wordt ze amper wakker en doet dit dus niet en als ze na de rits aan de drukknopen van haar romper begint, dan gaan we haar slaapzak achterstevoren aan doen. Knappe meid die dat dan open geritst krijgt. Ook al twijfel ik daar op den duur niet aan, dat lukt haar vast.

Advertentie