Lief Dagboek #7

Na de buikgriep van vorige week, had ik verwacht weer een normale week te hebben, maar het liep anders: Olivia was hartstikke ziek deze week. Gelukkig kon Joost vrij nemen en ik gewoon aan het werk. Dat laatste was wel nodig, aangezien ik vorige week op mijn beide werkdagen ziek was.

Mijnlevenalsmama | Lief Dagboek #7

De dinsdag begon normaal: dochterlief en ik ruimden de vaatwasser uit, ontbeten en Olivia ging vervolgens spelen. Dacht ik. Ik kon werkelijk waar geen minuut bij haar uit de buurt zijn of ze begon te huilen. Ik dacht nog dat het het sprongetje rond 17 maanden was dat eraan zat te komen. Tot ze eind van de ochtend bij mij op schoot in slaap viel. Dat doet ze nooit meer. Ik legde haar, zonder lunch, in bed. Ze sliep een gat in de middag en werd wakker met 40 graden koorts. Wat, 40? Ja echt, 40,2 en die hoge koorts is drie dagen blijven hangen.

Het waren dagen met heel veel geknuffel, heel veel borstvoedingssessies, heel veel gejengel en heel veel slaap. Omdat Joost en ik Olivia’s hartslag sneller dan normaal vonden, is Joost woensdag met haar langs de huisarts geweest. Mogelijk een beginnende longonsteking luidde de conclusie. Antibioticakuurtje dan maar. Met tegenzin, want naast dat we geen fan zijn van zulke zware medicatie, werd Olivia toen ze vier maanden was zieker van de antibiotica (want ze wilde geen melk meer drinken/slikken, maar had wel honger) dan van de oorontsteking. Ik ga binnenkort nog een apart blogje aan antibiotica wijden, maar het woord ‘longonsteking’ in combinatie met ons meisje liet ons weinig keus.

Donderdag leek het beter te gaan en las Olivia met papa een hele stapel boeken. Daarnaast ontving ik een leuk pakketje van Pippelot, waarover ik morgen meer vertel.
Mijnlevenalsmama | Lief Dagboek #7Helaas, de antibiotica had behalve het uitroeien van de koorts en waarschijnlijk ook de slechte bacteriën in dochterliefs longen, weer een nare uitwerking op Olivia: vrijdag weigerde ze te drinken. Niets, maar dan ook niets was naar binnen te krijgen. Met als gevolg dat ik vrijdagmiddag een halfuur met haar onder de douche heb gezeten in de hoop dat ze een paar spetters met haar tong naar binnen zou werken. Olivia huilde inmiddels zonder tranen en ik heb vrijdag de hele dag haar neus niet hoeven te poetsen. Dat laatste is best fijn natuurlijk, maar niet in dit verband. In dit verband is het een uitdrogingsverschijnsel. Gelukkig had ze nog wel natte luiers, geen idee waar die zich mee konden vullen na ruim 24 uur zonder vocht, maar dat terzijde.

Olivia heeft vrijdag- op zaterdagnacht een droomvoeding gedronken, maar die paar slokken mochten geen naam hebben. Gelukkig was ze wel vrolijk ’s ochtends en hielp ons met het uitpakken van de boodschappen. Ik ging lunchen met een vriendin. We namen een plateau met kleine vis- (voor haar) en groentengerechtjes (voor mij) en genoten van een glas wijn. We hebben heerlijk bijgekletst en veel ‘vroeger’ teruggehaald. Bizar dat onze studententijd, toen ik haar leerde kennen, alweer 8 jaar geleden is. De tijd vliegt! Joost stuurde mij een foto van een drinkende Olivia, gelukkig!

Met het starten van weer drinken, besloot ze overigens toch maar aan het 17-maanden-sprongetje te gaan ‘werken’, want sinds zaterdagmiddag is het hier feest in huis. Het hoogtepunt was overigens zondag, toen dochterlief zeker de helft van de dag krijsend en trappen op haar rug op de grond heeft gelegen. Uit frustratie, uit boosheid, om te laten zien dat ze haar eigen willetje heeft. Vermoeiend. Wat zeg ik: ontzettend vermoeiend. Tussen het krijsen, Duplo’en en eten door, vroeg ik lachend aan Joost of ik deze week voor hem mocht gaan werken, maar stiekem zat hier wel een kern van waarheid in. Gelukkig lag ze maandag nog maar een kwart van de dag op de grond, ik zie vooruitgang. Naast dat gekrijs is een middagslaapje van langer dan een halfuur opeens uit den boze, om het papa en mama allemaal nog even wat vermoeiender te maken.

Mijnlevenalsmama | Lief Dagboek #7

Tot slot een paar foto’s van gisteren. Gisteren begon met een volle bak Griekse yoghurt voor mij en een boterham met natuurlijk gezoete chocoladepasta voor Olivia. Zoals je ziet: dochterlief scheidt (sinds een tijdje) haar korstjes vakkundig van de rest van haar brood. Zucht. ’s Middags stond een controle bij de tandarts voor Joost en mij op het programma. Dat betekende een lange busreis met overstappen, maar Olivia deed het onwijs goed en gedroeg zich voorbeeldig. Driekwart van de reis. Het laatste halfuurtje was ze het spuugzat, maar wist manlief haar te vermaken (lees: afleiden) met zijn telefoon.

Het stukje van de bushalte naar huis wilde Olivia perse (aan de hand) lopen, dus dat kostte meer tijd dan normaal, maar leverde heel veel leuke foto’s en filmpjes op. Die trotse blik van haar, geweldig!