Mama is ziek

Dat mama’s niet ziek kunnen zijn is een feit. Een paar maanden geleden waren Joost en ik allebei ziek. Dat was even schipperen, maar we hebben het overleefd. En nu ben ik ziek. Alleen, met mijn schuldgevoel.

Olivia eerst

Het begon maandagavond met Olivia, supersneu: ze kotst voor het eerst echt en schrok zo erg dat ze heel hard moest huilen. Olivia hoestte al een paar dagen flink, maar toen vlak voor het eten haar bananensmoothie met een hoestbui naar boven kwam, vreesde ik meteen het ergste. Haar wangetjes gloeiden op, maar ze wilde wel eten. Gelukkig.

Na het eten dronken Joost en ik nog een kopje koffie en zat Olivia er maar stilletjes bij. Tot ze uit het niets alles uitspuugde. Zo zielig! We hebben haar lekker in een warm badje gezet en met een zetpil in bed gelegd. Verbazend genoeg heeft ze goed geslapen en kreeg dinsdag in de loop van de dag haar energie en eetlust weer terug.

Woensdagochtendmisselijkheid

Gistermorgen werd ik veel te vroeg wakker: kotsmisselijk. Een enkeltje naar het toilet dan maar en hopen dat het zakte. Het zakte niet, ook niet met paracetamol en een warme douche. Ik besloot me af te melden op kantoor, bracht Olivia naar het kinderdagverblijf en dook mijn bed in. Zonder resultaat, want ik voel me nog steeds belabberd.

Schuldgevoel

Ken je dat, dat schuldgevoel als je ziek bent? Waar is de tijd dat ik gewoon ziek kon zijn en ziek durfde te zijn? Dat ik me ziek meldde bij mijn (bij)baan en gewoon in bed dook. Zonder aan mijn werk te denken, zonder aan mijn collega’s te denken. Ik mis dat gevoel! En niet alleen dat, want nu ik mama ben heb ik er nog een schuldgevoel bij gekregen. Het ‘mijn-kindje-zit-op-de-opvang-maar-ik-ben-thuis’ gevoel. Eigenlijk zou er moeten staan ‘mijn-kindje-zit-op-de-opvang-want-ik-ben-ziek-thuis’, maar dat staat er niet. Zo voel ik het niet.

Een van mijn managers bij een van mijn vorige banen vertelde me een keer dat ziek gewoon ziek is. “Als je niet in staat bent te functioneren zoals normaal, omdat je je niet lekker voelt, dan hebben je collega’s niets aan je op je werk.” Hij vertelde me dat hij zo heeft léren denken. Ik heb het nog steeds niet geleerd. Ik lig me schuldig te voelen tegenover mijn werkgever, omdat ik ziek ben. Ik bedoel: ik werk maar twee dagen per week, waarom ben ik dan precies die twee dagen ziek? Wie bedenkt dat?! En ik heb tal van werkzaamheden op mijn bureau liggen. Dingen die ik liever gisteren dan vandaag gedaan wil hebben.

Maar goed, van piekeren word ik niet beter en van schuldgevoel ook niet. Dus Gwen: “Laat het los. Je bent ziek. En ziek is ziek.”

Advertentie