Vaccinaties

Alweer een ruime maand geleden was het weer tijd voor Olivia’s prikjes. Haar, voorlopig laatste, vaccinaties, want de volgende prikken hoeven pas als ze 4 is. Gevolgd door twee prikken op 9-jarige leeftijd en 3 inentingen tegen HPV als dochterlief 12 is. Dat is (gelukkig) nog ver weg.

De BMR-prik

Inmiddels is Olivia dus ‘volgespoten’ met 9 (verschillende) prikjes, waaronder 4 combinatievaccinaties met onder andere DTKP en een BMR-prik. Vooral die laatste is het laatste halfjaar meermaals in het nieuws geweest door de mazelenepidemie in de biblebelt. Gelukkig wonen wij niet in deze streek, maar mijn ouders wonen bijvoorbeeld wel aan de rand van biblebelt en ik heb dan ook twee keer de neiging gehad naar het consultatiebureau te bellen om Olivia eerder van een BMR-prik te voorzien. Ik heb me ingehouden, want de BMR-prik wordt niet voor niets pas rond 14 maanden gegeven. In het eerste jaar belemmeren de afweerstoffen die het kind via de moeder gekregen heeft (of nog krijgt via borstvoeding) de werking van het vaccin. Uit onderzoek is naar voren gekomen dat het afweersysteem vooral op het mazelendeel in het BMR-vaccinatie het beste reageert rond de leeftijd van 14 maanden.

Olivia kreeg haar BMR-prik dus ‘gewoon’ begin december, toen de mazelenepidemie alweer op zijn retour was. Een week later heeft ze een paar dagen last gehad van dit prikje. De prik staat namelijk bekend om de vertraagde reactie. Koorts en hangerigheid, wat voor zowel papa en mama als dochterlief best vermoeiend is, dus ik ben blij dat we weer even van de vaccinaties af zijn.

Bewust vaccineren

Met de mazelenepidemie groeide het openbaar commentaar over het niet vaccineren van je kind. In onderlinge gesprekken, op social media en in de politiek: iedereen had (heeft) zijn mening over de ouders, in dit geval in de biblebelt, die hun kinderen niet inenten. Een mening hebben mag, maar het veroordelen van die ouders? Ouders die een bewuste keuze maken voor hun kind? Dat vind ik niet kunnen.

Ja, wij hebben gekozen voor inenting. Een bewuste keuze, geen klakkeloze aanname. Ik weet dat de immuunstoffen voor sommige kinderziekten sterker zijn als het kindje de ziekte gehad heeft, dan wanneer het tegen de ziekte is ingeënt. Dat het immuunsysteem de eerste twee jaar nog volop in ontwikkeling is. Ik weet ook dat niet alle kinderziekten even gevaarlijk zijn en het inenten dus niet perse nodig is. Ik weet dat vaccinaties op rauw ei gekweekt worden en dat van sommige vaccinaties niet meer ‘lange-termijn’ onderzoek dan 30 jaar is gedaan. 30 jaar is niet veel. Niet als het gaat om je kinds gezondheid. Vind ik.

Respect voor ieders keuze

Olivia krijgt haar prikjes, omdat Joost en ik het de verstandigste keuze vinden, gebaseerd op de informatie die wij tot ons hebben genomen. Ondanks dat de ouders van kinderen in de biblebelt hun keuze voor niet vaccineren baseren op andere informatie dan dat manlief en ik doen, respecteer ik hun keuze. Net als de keuze van mensen die hun kinderen (nog) niet inenten om bijvoorbeeld bovenstaande opsomming.

Als ouders zijnde maak je keuzes voor je kindje, ‘kleine’ keuzes zoals wat je kindje eet of naar welke school hij of zij gaat en ‘grote’ keuzes zoals het wel of niet vaccineren. Je doet wat goed voelt en die keuze durven maken, dat verdient respect.

Advertentie