Mijn verjaardag

Vandaag ben ik jarig, maar ik vier het niet. Geen visite over de vloer, geen kleinschalige borrel vanavond en zelfs geen leuke giveaway op mijn blog. Niets. Voor het eerst sinds 29 jaar vier ik mijn verjaardag niet. Ik ga eind van de middag uit eten met mijn gezinnetje, dat is voldoende verjaardag vieren voor mij dit jaar. Oh en felicitaties per telefoon, sms, whatsapp, mail, social media en mijn blog – die zijn ook van harte welkom!

Mijnlevenalsmama | Mijn verjaardag

Gwen in 1989, net een paar maanden 4 jaar – op Koninginnedag.

Vier je het echt niet?

Het idee om niets aan mijn verjaardag te doen ontstond na het vieren van Olivia’s verjaardag. Het is altijd een gedoe: veel boodschappen doen, je huis schoonmaken en alles klaar zetten, de hele tijd mensen over de vloer die je eigenlijk geen aandacht kunt geven omdat je te druk bent met ‘het geven van een verjaardag’ en vervolgens: weer het huis schoonmaken. Waarom het vooraf aan de visite ook schoon ‘moet’? Tja, dat moet gewoon, gevoelsmatig. Na Olivia’s feestje, dat ook Joost zijn feestje was, besloten we dat het vieren van een kinderverjaardag voldoende verjaardag voor een heel jaar is.

En dat is even wennen, vooral voor mijn omgeving. Mijn familie bijvoorbeeld: een verbaasde oma, ouders die het jammer vinden, een broertje dat wat teleurgesteld is dat hij ons niet ziet. Het spijt me. We hebben hele drukke weken achter de rug met de afronding van Joost zijn eerste studieperiode en ik die van baan wisselde, wat weer van invloed was op onze dagelijkse routine. Het is tijd voor een weekendje rust, even bijkomen met z’n drietjes. En lekker uiteten, net als op vakantie!

Maar een cijfertje?

Het is natuurlijk maar één cijfertje dat verandert, maar toch: dit jaar is het het cijfertje van 28 naar 29 jaar. Dat komt dus ‘gevaarlijk’ dicht bij 30. Als ik eenmaal 30 ben, is dat ook prima, maar 33 en 34 zijn dan weer dicht bij 35 en 35+ is (zoals ik het nu zie) al bijna 40, bijna ‘oud’. Niets van waar natuurlijk, maar soms houd ik ervan om mezelf een beetje ‘gek’ te maken. Want serieus, wat zegt leeftijd nu eigenlijk? Niets, het is maar een cijfertje!

Misschien vier ik het volgend jaar wel weer gewoon. Ik word dan 30, dus eigenlijk hoort daar een feestje bij. Aan de andere kant: het is maar een cijfertje, toch?

Advertentie