Avonddienst en nachtwerk

Met een moeder die oorspronkelijk een ochtendmens is en een vader die oorspronkelijk een avondmens is, hebben we meer dan eens lachend geroepen dat Olivia vast een mix van beiden zou worden: vroeg wakker en laat slapen. Niets blijkt minder waar: we zijn, op zich, gezegend met een goede slaper. Gaat rond half 8 naar bed en slaapt tot een uur of 7, in het weekend makkelijk tot kwart over 8, want dan hoort ze geen geluid van ons in de badkamer.

Oorspronkelijk en op zich zijn belangrijke woorden in deze alinea. Inmiddels zijn Joost en ik beiden geen ochtend- of avondmensen meer: we willen gewoon slapen zodra het donker is en wakker worden als het weer licht wordt. Bij wijze van spreken. En Olivia? Ja, op zich is ze een goede slaper. Op zich, maar de laatste weken niet.

’s Avonds opeens klaarwakker

Olivia heeft op Eerste Kerstdag besloten dat slapen ’s avonds niet meer nodig is. Althans: niet voor een uur of half tien (!), terwijl we haar wel gewoon rond half 8 in bed leggen. Met haar normale avondritueel. Gewoon zoals we al maanden doen: (om de dag) badderen of douchen, insmeren met olie, drinken bij mama, een verhaaltje, haar muziekje aan, een dikke kus en de lichten op de overloop uit.

Wel of niet badderen, haar voeden op bed of juist niet, de lampen op de overloop aan laten staan. Niets helpt. Olivia is gewoon klaarwakker. ‘Praat’ honderuit: tegen de muur, tegen haar knuffels, tegen de camera van de babyfoon (ze weet volgens mij dondersgoed dat wij ‘daarachter’ zitten) en als ze het kletsen zat is, gooit ze haar speen en knuffel uit bed. Dat is weer een mooie reden om het vervolgens op een huilen te zetten. Met als resultaat: papa of mama in de kamer. Goh leuk, dat is weer een schaterlach waard.

Haar negeren, zelfs als ze huilt omdat ze die twee dingen uit bed gegooid heeft, haar juist uit bed tillen en uitgebreid knuffelen, nog een keer voeden, zelfs bij ons op de bank nemen: dochterlief blijft klaarwakker. Ze dut weg in onze armen en babbelt weer in bed. Dit houdt ze steevast, al avonden, een uur of twee vol en dan geeft ze het op: ze gaat van staan in bed naar zitten, rolt op haar buik, gaat nog een keer zitten en valt vervolgens (weer liggend op haar buik) in slaap.

Het is wat: groter worden. Want ja, ik wijt dit gedrag weer aan een sprongetje. Het 15-maanden sprongetje dat me de afgelopen week mijn humeur gekost heeft en nu dus onze avond- en nachtrust. De dagen voor kerst waren erg vermoeiend: Olivia wilde niets anders dan aan mij hangen. Of huilen, als ik haar niet op schoot nam of even ‘negeerde’. Maar goed, dat aan me hangen is voorbij, ze speelt weer lekker met haar speelgoed. Haar wakkere avonduurtjes zullen ook wel weer afnemen hoop ik. Het is een fase.

Nachtelijke babbel- en lachsessies

Tja, ’s avonds klaarwakker zijn is nog tot daaraan toe, maar midden in de nacht? Bij voorkeur tussen 2 en 5. Dat is toch wat minder, vind ik. Olivia denkt daar anders over, hoewel de ze afgelopen twee nachten (even afkloppen) spontaan weer doorgeslapen heeft.

Klaarwakker is overigens klaarwakker, want hoewel ze sowieso de laatste maanden regelmatig ’s nachts weer een slokje bij me drinkt (en dat is prima, na een kwartier kunnen we beiden weer verder slapen), helpt dat slokje drinken nu niet. En een schone luier ook niet, even knuffelen evenmin. Ze huilt niet hoor, ze kletst gewoon. En gooit haar speen uit bed en huilt daarna. Zucht.

Het is een fase, het gaat voorbij. Voorlopig functioneer ik verbazend goed op nachtrust van 23 tot half 2 en vervolgens van 5 tot 7, met in de tussenliggende uren steeds een soort ‘snooze’ van tien minuten. Voorlopig.

Ps. Vandaag is de laatste dag dat je mee kunt doen met de winactie voor een setje speentjes met de naam van je kindje erop. Kijk hier wat je precies moet doen.