Batterij opladen

Als ik heel diep nadenk, kan ik me nog een ochtendje uitslapen herinneren. Het is ongeveer een halfjaar geleden, Olivia verbaasde ons die zondag door pas om kwart voor tien wakker te worden. Zonder drinksessie om een uur of zes ’s ochtends. Ik weet ook heus wel dat we in ons handen mogen knijpen met een meisje dat over het algemeen tot acht uur slaapt. Of, als ze wakker is geworden van een douchende papa of een van onze miauwende poezen, na een vroege ochtend drinksessie, weer verder slaapt tot een uur of acht. Maar uitslapen? Dat is er al (veel te) lang niet meer bij helaas.

Geen uitslaper

Het mooie is dat ik niet eens een uitslaper ben. Of dus eigenlijk: was, want inmiddels verlang ik naar uitslapen. Niet tot een uur of twaalf, maar tot een uur of half tien, tien uur. Dat is al voldoende. Waarschijnlijk word ik, als ik de kans weer krijg, gewoon vroeg wakker en spring uit bed, maar dat terzijde.

Mijnlevenalsmama | Batterij opladen

December ’12, toen dochterlief nog zo heerlijk rustig op mijn borst in slaap kon vallen. En ik dus ook.

Ik ben sowieso een slechte slaper, sliep altijd met melatonine en stopte daar (uiteraard) mee toen ik zwanger raakte. Halverwege de zwangerschap realiseerde ik me dat ik opeens goed en diep sliep (in het begin was de misselijkheid een obstakelpuntje, aan het einde de buik en het maagzuur), ik heb dus een week of tien heerlijk geslapen! Zonder melatonine. En nu gebruik ik dat nog steeds niet, want ik geef nog borstvoeding en tja, ik slaap dus (weer) moeilijk in. Ach, het hoort bij mij en het is niet anders, maar als je heel erg moe bent en manlief al lang hoort snurken naast je, is het toch best irritant.

Even opladen

’s Middags met Olivia mee slapen zou een optie kunnen zijn en heel soms doe ik dat ook wel, maar liever besteed ik die uren aan andere dingen. Aan dingen voor Gwen, dingen om mijn batterijtje mee op te laden. Zoals bloggen, klikken in webshops en klikken door social media. Ja echt, mijn batterij wordt opgeladen achter de laptop. En als ik met dochterlief ga fietsen of wandelen, speel op de grond, mijn huishoudklusjes afrond of lekker met thee en zoetigheid op de bank zit. Of met wijn en een chipje, ’s avonds met manlief.

Die hele kleine dingen, dat beetje me-time, daar laad ik van op. En wie weet breid ik dat uit over een tijdje, ga ik een keer shoppen met een vriendin, zonder de kinderen, of borrelen. Misschien zelfs wel (I guess not, want ik ben geen fan) naar de sauna. Wie weet! Maar voorlopig is (vooral veel) bloggen in mijn ‘vrije tijd’ voldoende. Zoals nu, nu dochterlief alweer anderhalf uur ligt te slapen, ik zit te typen en bij anderen zit te lezen en reageren en ondertussen geniet van een kop koffie en stukje chocolade. Het avondeten is voorbereid  en de wasmachine draait, deze mama kan er weer tegenaan als haar kleine moppie zo wakker wordt en alle aandacht opeist. Mijn batterijtje is weer even opgeladen en hoewel de chronische vermoeidheid (zowel bij mij als bij manlief) sinds het ouderschap is toegenomen en niet zal verdwijnen door een zondag uitslapen, lijkt het me wel een keer heerlijk. Gewoon, eventjes uitproberen of ik het nog kan.

Ps. Morgen komt er een leuke winactie online, speciaal voor alle mama’s en mama’s-to-be, of eigenlijk, speciaal voor hun (kleine) zuigelingen. Houd mijn blog dus goed in de gaten!

Advertentie