Weer lekker spelen

De ergste piek is achter de rug heb ik het idee. Olivia kan weer lekker (en zelfstandig) spelen. Een tijdje. Een verademing, want deze sprongetjesfase kostte me aardig veel energie. Het is nog niet voorbij, dochterlief slaapt bijvoorbeeld nog steeds erg onrustig, huilt regelmatig als ik opsta na een tijdje met haar op de grond te hebben gespeeld en er is nog meer sprongetjesleed. Maar als ik de ‘afleidtactiek’ toepas, gaat ze negen van de tien keer verder spelen. Alleen.

Nieuwe vaardigheden

Het los lopen, waar ik eigenlijk van dacht dat dit sprongetje daartoe zou leiden, laat nog op zich wachten. En dat is prima. Dochterlief houdt zich bezig met vormen: met houten puzzels, haar vormenstoof, het bouwen van torens en losstaande ‘flatgebouwen’ met blokjes (bij voorkeur op de onderste traptrede) en met het aan en af doen van mama’s kralenketting.

Mijnlevenalsmama | Weer spelen

En, maar dat is geen vormenvaardigheid te noemen, Olivia duwt de kinderstoel door de hele kamer, probeert dingen op het tafelblad te leggen (te hoog) en kan nog net niet op de bank klimmen. De kussentjes daarin tegen kunnen prima van de bank getrokken worden en liggen erg lekker op de grond. Maar moe? Nee, dat zijn meisjes van ruim 13 maanden niet meer. Die gillen als je ze in bed legt en die slapen nog maar 1x per dag, ook al wrijven ze al in hun oogjes om tien uur.

Echt dreumesmeisje

Kleine meisjes worden groot. Echt groot, lang ook. En vooral heel (eigen)wijs. Ik lig dagelijks dubbel om Olivia’s blikken, om haar wijsneuzengezichtje en bijvoorbeeld om het feit dat ze dondersgoed doorheeft dat manlief en ik glimlachen om haar tijdens het eten. Ze er vervolgens een schepje bovenop doet en dan keihard lacht om zichzelf (en wij met haar).

Met dit dreumesmeisje komt trouwens ook een boel huilen-om-haar-zin-te-krijgen-gehuil. Dat negeer ik, zo goed en zo kwaad als het kan. De afleidtactiek werkt. Meestal.

Mijnlevenalsmama | Eigenwijsje

Advertentie