Pff, sprongetje!

“Ze huilt ontzettend snel. Op een ‘nee’ van mij volgt meteen een stevige huilbui.” “Op de momenten waarop ik bezig ben, wil hij opgetild worden. Maar als hij eenmaal op schoot zit, wil hij er ook snel weer vanaf.” Twee citaten uit ‘Oei, ik groei!’. Specifieker: ‘het lief en leed rond 55 weken, ofwel bijna 13 maanden’. Waar Olivia de afgelopen sprongetjes ongeveer een week op de indeling van het boek voorliep en er redelijk makkelijk doorheen ‘fietste’, is het hier nu al zo’n 2 weken raak. En nog geen einde in zicht, als je het mij vraagt.

Aandacht, aandacht en aandacht

Ik kan me eigenlijk niet omdraaien, zonder een dreinende dreumes op de vloer. Bij vlagen weet ze zichzelf te vermaken. Een heel kwartier. Dan trekt ze het speelgoed door het huis, loopt een rondje met de loopwagen en staat vervolgens te gillen dat de wagen niet verder kan. Gevolgd door ongeduldig tegen de tafel aan botsen tot ik kom helpen. Of ze kan net niet bij dat ene speeltje dat op haar tafeltje ligt en zet het op een huilen. En mijn voet hangen en huilen als ik me dan omdraai om iets uit de kast te pakken, ook zoiets. Of huilen als ik haar weghaal bij de vaatwasser of uit de gang als ik daar even snel schoenen pak. Er zijn nog tal van andere voorbeelden, maar de strekking is duidelijk: onwijs vermoeiend.

As we speak duwt dochterlief met de loopwagen de kinderstoel door de kamer, een ketting van mij om haar nek en luidkeels gebrabbel. De wagen stopt bij de stoel, er wordt overgestapt naar de stoel om hier vervolgens een kussentje vanaf te trekken. Terwijl ze de kat wegjaagt. Superleuk om naar te kijken, maar het is helaas van korte duur. Ik heb dit zinnetje nog niet klaar of er klinkt alweer een ‘uhuhuh’, omdat de kinderstoel de loopwagen blokkeert. Zucht.

Mijn kind?!

Is dit mijn kind? Mijn blije vrolijke, zichzelf altijd goed vermakende ‘baby’? Ik herken Olivia soms niet meer, zo aandachtsbehoeftig, zo jengelig. Bah. En tegelijkertijd herken ik haar zo erg. Zo vrolijk aan het brabbelen, zo druk, zo op ontdekkingstocht de hele dag. En zo slim. Ze weet inmiddels precies welk vormpje in welk gat van de vormenstoof gaat, stapelt met gemak 3 blokjes op elkaar (om ze vervolgens weer weg te gooien), ‘leest’ de hele dag door boekjes, stapelt de boekjes en ruimt dingen op. Ja echt, blokken in de blokkenkar, vormen in de vormenstoof en noem maar op.

Mijnlevenalsmama | Sprongetje

Lekker spelen, maar alleen als mama naast me zit.

Het leukste van alles is trouwens dat dochterlief inmiddels swingt met haar hele lichaam. Dansen met haar hoofdje doet ze al een tijd, van links naar rechts en dan steeds kijken of wij het wel zien. Of beter nog, of wij meedoen. Haar glimlach dan is onbetaalbaar! En nu dus ook swingen met haar heupen en dezelfde dikke glimlach. Dat swingen heeft ze niet van mij trouwens, want het gaat aardig op de maat van Vtech en als ik ergens slecht in ben, is het dansen op de maat. Ja, dit is mijn kind! Mijn zichzelf-even-tijdelijk-in-de-weg-zittende dreumes waar ik zo ontzettend gek op ben! Olivia, die al mijn dagen geweldig maakt, hoe vermoeiend lang de sprongetjesdagen ook kunnen zijn. Het is een fase, het wordt beter. Over een week of 2, gok ik. Hoop ik.

Advertentie