Strijken, ellende!

Sinds ik parttime werk en Joost weer fulltime, is het huishouden mijn pakkie aan. Prima, ik doe het met liefde. Probeer mijn hardwerkende en studerende man te ontzien waar ik kan en, en hij is het met me eens, ik slaag er best goed in al zeg ik het zelf.

Mijn tijd, mijn manier

Stofzuigen, de toiletten, de was, de douchecabine, van alles afstoffen, bedden verschonen en ga zo maar door: alles op mijn tijdstip en op mijn manier. Ik probeer alles buiten het weekend om te doen. Dit omdat we dan echt lekker weekend hebben met z’n drietjes. Maar ja, ik heb een rondkruipende en soms extreem jengelige dreumes hier in huis. Soms gaat het dus even niet op mijn tijd. Dat geeft niet, dan komt het later wel.

’s Avonds echter niet, ’s avonds is me-time en us-time. Het enige dat we soms begin van de avond nog doen is de stoomreiniger door het huis halen. Gaat nu eenmaal makkelijker zonder rondkruipende dreumes.

Ook strijken, ellende!

Waar ik vroeger stofzuigen een dankbare huishoudklus vond, vind ik het nu een van de minst dankbare klussen. Ten eerste is ons huis drie verdiepingen hoog en hebben we open trappen. Er zweven dus in no-time weer kattenharen de trap af. Om over mijn eigen haaruitval nog maar te zwijgen. Ten tweede de (brood)kruimels van Olivia. Zucht. Een ondankbare klus dus, stofzuigen. Maar wel een noodzakelijke klus, zo’n drie keer per week.

Een vriendin van me werkt al langer parttime en strijkt wekelijks de overhemden van haar vriend. Ik vond dit altijd ‘raar’. Joost droeg gelukkig niet zo vaak een overhemd en als hij dat wel wilde ging hij hem zelf ’s avonds even strijken. Dikke prima. Tot ons huidige rollenpatroon (ik veel thuis, hij aan het werk/de studie).

Ik zie er elke keer weer tegenop, maar eigenlijk is het een fluitje van een cent. Een paar overhemden strijken, waar hebben we het over?! Verder strijk ik niks namelijk. Joost en ik hebben ons (in stilte) rot gelachen om de kraamhulp die het beddengoed streek. Wij slapen eronder terwijl het net uit de droger komt. Slaapt heerlijk. Ze streek meer trouwens, de kraamhulp. Theedoeken enzo. Tja, ik strijk blousen. Een stuk of vijf, elke week. That’s it.

Dankbare (rot)klus

En weet je wat nou het mooiste is? Het is een rotklus, die als je hem eenmaal aan het doen bent, niets voorstelt. Vooral een heel erg dankbare klus is. Vind ik. Want als manlief mij dan ’s ochtends een kus geeft, ‘shinend’ in zijn (door mij) gladgestreken blouse, dan ben ik trots. Trots op Joost, dat ie het maar mooi allemaal flikt: werken, studeren en een fantastische vader en man zijn. Mag best eens gezegd worden!

Advertentie