DZP: een uur fietsen

Afgelopen zaterdag was het heerlijk weer. Joost stelde voor om een stuk te gaan fietsen ’s middags. Een welkome afwisseling in zijn drukke studieplanning. Even lekker uitwaaien met z’n drietjes. Ik opperde nog een vader-dochter-uitstapje, maar hij wilde mij er graag bij hebben, gelukkig.

Rond een uur of half twee had Olivia haar boterhammetje op, pakte Joost onze fietsen uit de schuur en hesen we ons in een jas. Ik deed Olivia een sjaal om, maar eenmaal buiten heb ik die snel weer af gedaan. Veel te warm.

Landelijke omgeving

Onze nieuwbouwwijk grenst aan het platteland van de provincie Utrecht. Echt waar hoor: wegen waar auto’s elkaar alleen kunnen passeren als een van de twee in de berm wacht, (verbouwde) boerderijen, weilanden vol koeien en schapen, dorpskroegjes met de geur van oud frituurvet en veel bordjes met “Eieren te koop” of “Kersen te koop” en dan met een potje waar je je geld in kunt doen en zelf je doosje eieren of kersen kunt pakken. Platteland dus. Heerlijk!

We laten het veel te vaak aan ons neus voorbij gaan. Fietsen te vaak richting het winkelcentrum, een rondje door de wijk of de bouwmarkt, maar bijna nooit die ‘andere’ kant op. Zonde. Dat gaat ons niet meer gebeuren. Manlief stelde ons na afloop als doel voor komende week, dat we een nieuwe fietsroute gingen bedenken voor volgende week zondag. Ik kijk er nu al naar uit! Hopelijk zit het weer volgend weekend weer mee.

Mijnlevenalsmama | Een uur fietsen

Kreetjes en handje klap

Olivia genoot. Net als wij. Het zonnetje, een fris windje, elkaar. We fietsen en fietsen. Bij elke kruising keken Joost en ik elkaar even aan en besloten: links of rechts. Geen idee waar we naartoe gingen. We fietsen immers nooit die ‘andere’ kant op. Op een gegeven moment kozen we voor een fietspad dwars door een stuk bos. Best irritant, die natte bladeren, maar toch: zo leuk om niet te weten wat er achter het volgende bochtje schuilt.

Het vader-dochter-moment was er. Meerdere keren zelfs. Joost zijn hand op mijn stuur, Olivia’s handje er bovenop. Olivia die achterom kijkt waar Joost is als hij even achter ons gaat fietsen om een auto te laten passeren. Haar handje dat ze meteen weer uitsteekt als ze hem ziet. Een grote glimlach op mijn gezicht. Ik ben dan echt zo’n trotse mama en vrouw!

Een broodje op de terugweg

Na ruim drie kwartier fietsen begon Olivia moe te worden. Ze wreef in haar oogjes. Ik had haar speentje meegenomen, dus dochterlief sabbelde op haar speentje en wij bedachten hoe we terug moesten fietsen. Het viel mee, we waren hemelsbreed nog geen 5 kilometer van ons huis (gok ik), maar echt: zoveel verschillende paadjes en weggetjes om te fietsen, echt een ontdekking!

Op de terugweg hebben we een broodje gehaald bij de bakker, thuis heeft Olivia gedronken en vervolgens heerlijk twee uur geslapen. Wij zaten uitgeteld op de bank. Moe, maar voldaan na anderhalf uur fietsen en rozig van de frisse lucht.

Door deze spontane actie kan ik weer een doel van mijn Day Zero Project afstrepen: #13. Minimaal een uur fietsen met z’n drietjes, zonder duidelijke eindbestemming. Een doel dat ik iedereen aan kan raden en voor ons zeker voor herhaling vatbaar is.

Advertentie