Nostalgie

Een tijdje geleden las ik lachend een zinnetje in een blog van een mede-mama. Het had betrekking op het shirtje van de eerste date met vriendlief. Het deed me denken aan de shirts waarin manlief en ik elkaar hebben leren kennen. De shirts die al 8 jaar oud zijn, die we al ruim 7 jaar niet meer dragen als ‘normale’ shirts en de laatste 3 jaar ook al niet meer als slaapshirts. Die shirts dus. Nostalgie.

Nu dan toch

Elke keer als de kledingkast een opruimbeurt kreeg besloten we (meestal ik) de shirts te bewaren. Weggooien (lees: in de kledingcontainer doen, ik gooi nooit kleding weg) was zo definitief. Tot afgelopen maand. De kledingkast kreeg haar zoveelste opruimbeurt en manlief en ik stonden samen naar een stapel kleding te staren. Hij had zijn nostalgische T-shirt alweer in de kast liggen, ik stond met mijn hemdje in mijn handen. We keken elkaar aan en boem daar was het: het besef dat het goed is. Dat we de shirts niet meer nodig hebben. Dat we nu Olivia hebben. En weten dat we elkaar hebben. Ook zonder die shirts.

Iemand anders’ geluk

Nou ja, misschien dik ik het boem-moment een beetje aan, maar we waren het er spontaan mee eens dat de shirts met de grote stapel kleding mee de container in konden. Na het nemen van een foto uiteraard.

Mijnlevenalsmama | Nostalgie

Ik hoop dat er nog een andere jongen en meid gelukkig mee worden. Of samen gelukkig in worden, dat zou natuurlijk helemaal mooi zijn!

Nog even dit: dat zinnetje op zijn T-shirt was natuurlijk mijn aanleiding om tijdens het aanbieden van een vuurtje (jaja, toen rookten we nog) te zeggen dat dat vast niet waar was. En voor de echt nieuwsgierigen onder jullie: het was bij vrienden thuis, voorafgaand aan een dancefeest. Awakenings in de Westergasfabriek op 25 november 2005, ik heb het kaartje zelfs nog. Het hangt ingelijst bij ons in huis. Over nostalgie gesproken.

Advertentie