Poging tot middagdutje

Een van de doelen in mijn Day Zero Project is: #99. Weer eens een middagdutje doen. Wat lijkt me dat heerlijk! Toen ik zwanger was deed ik het regelmatig. Sterker nog: het werd bijna verplichte kost. Ik had last van mijn bekken en ben met 24 weken zwangerschap een dag minder en kortere dagen gaan werken.

’s Avonds ook nog wat waard

Ik ging elke middag anderhalf uur slapen. Niet alleen omdat ik het heerlijk vond, ik had het ook gewoon heel erg nodig. Of Olivia had het nodig, geen idee hoe dat precies werkt. Ik was in ieder geval elke middag moe. Doodmoe. Stuk. Op. En dan helpt een middagdutje. Was ik ’s avonds tenminste ook nog iets waard, wel zo gezellig voor manlief.

Baby moe, mama moe

Van de week was mijn achternichtje jarig. Olivia en ik gingen dus op visite. In Sneek, anderhalf uur rijden. En je weet hoe dat gaat met een baby: na twee uur verjaardag is de baby moe. Na 3 uur auto heen en weer, was mama ook moe.

middagdutje_mijnlevenalsmama

Ik dacht dus na een uurtje spelen thuis, dat Olivia, ondanks haar autodutjes, wel wilde slapen. Ik had het helemaal bedacht: het avondeten was al voorbereid, ik kon tegelijk met dochterlief een dutje doen. Maar helaas. Olivia bleef wakker.

Wordt vervolgd

Ze kletste met haar knuffels en was een halfuurtje zoet in bed. Maar geslapen werd er niet. Ook niet door mij. Ik heb haar uiteindelijk in de box gezet met wat speelgoed en ben gaan stofzuigen, was de slapeloosheid toch nog ergens goed voor. Mijn Day Zero Project doel van het middagdutje moet ik maar doen in het weekend, als Joost thuis is. Wordt vervolgd.

Advertentie